IK BEN VERHUISD

Hoi lieve allemaal,

Nee, ik woon nog steeds in Leiden hoor, maar mijn blog is verhuisd!
Ik heb namelijk een eigen domein, wat betekent dat ik voortaan te volgen ben op:
Irisdenkt

Dit blog (www.irisdenkt.wordpress.com) zal nog wel blijven bestaan, maar hier komen geen nieuwe artikelen meer op: die komen dus voortaan opIris Denkt.
Ik weet dat een aantal van jullie mij volgden via e-mail. Ik heb jullie helaas niet over kunnen zetten naar mijn nieuwe domein, maar niet getreurd: jullie kunnen mij opnieuw volgen! In het menu op Iris Denkt vind je de optie om mijn blog te volgen via e-mail. Gewoon je mailadres achterlaten en je krijgt een mailtje als er een nieuw artikel online staat!

Ik hoop dat jullie me weer gaan volgen op irisdenkt.nl!

See you there!
XX Iris

Advertenties

Versla de kou met warme chocolademelk!

Image and video hosting by TinyPic

Zo. Dát ziet er lekker uit, hè? Ben je al jaloers dat ik dit nu al drie dagen achter elkaar drink? Begrijpelijk, maar dat is nergens voor nodig. Ik ga je namelijk uitleggen hoe je dit makkelijk zelf kunt maken zodat je er ook lekker van kan genieten tijdens de koude winterdagen. (Ik kreeg dit idee na het lezen van een post van Jennie waarin zij Hazelnoot-chocolademelk met slagroom en caramel maakt. Dat is vast ook héérlijk en uiteraard het proberen waard.)
PAS OP: verslavingsgevaar.

Wat heb je nodig?
Hot Chocolat Mix. Mijn huisgenoot en ik gebruiken de poedervariant die je aan moet maken met water. Je kan dit gewoon kopen bij de supermarkt;
Mini marshmellows;
Karamelsaus. Wij hebben de variant van Dr. Oetker en deze kun je in de supermarkt vinden bij de bakproducten;
 Slagrooooom!!!

Wat moet je doen?
Je schept 2 tot 3 eetlepels poeder in een glas (vaak staat er op het pak ook wel hoeveel je erin moet doen, maar ik experimenteer er zelf altijd graag mee: ik houd namelijk wel van wat extra chocoladesmaak) en je giet hier kokend water bij. Even goed roeren zodat al het poeder opgelost is.
Spuit er daarna zo veel slagroom als je wilt op (ik doe echt noooit overdreven veel) en gebruik de karamelsaus als topping. Maak het geheel vervolgens af met de marshmellows en dan… Genieten maar!

Image and video hosting by TinyPic
Image and video hosting by TinyPic

Gevlucht

Je kan nergens heen maar in het zuiden
wacht een vrouw nog steeds op jou
alleen

Misschien neem je Spanje als besluit
en laat je je schepen achter
Je gaat er stiekem tussenuit, een vluchtweg naar
een nieuw
begin
Blof – Holiday in Spain

Ik zie je nog staan, hoe je naar ons kijkt en hoe je langzaam maar vastberaden de deur achter je dichttrekt. Je stapt in je auto, je kijkt niet meer om en daar ga je. Weg. Voor altijd, maar dat weet ik dan nog niet.
Ik kijk soms zelfs uit naar de weekenden met jou, hoewel ik weet dat het niet zonder ruzie zal gaan. Ik probeer mijn best te doen, maar je geeft me het gevoel dat mijn best doen niet genoeg is. Ik heb veel vragen, maar tot op de dag van vandaag zijn die onbeantwoord gebleven. Ik heb mezelf de antwoorden maar gegeven, gebaseerd op de dingen die je wel tegen me zei.

Dagen verstreken en nu, jaren later, is het goed zo. Jij bent een afgesloten hoofdstuk, maar soms vraag ik me wel eens af of ik het langer moest proberen, of ik door had moeten vragen en of ik alles anders had moeten doen. Ik fantaseer er wel eens over hoe het zou zijn als jij nog een deel van mij was. Zou je trots zijn dat ik mijn propedeuse heb gehaald, zou je mijn verhalen over mijn stage aanhoren en zou je benieuwd zijn naar mijn nieuwe huisje? Zouden we dan, open en eerlijk, met elkaar over alles praten? Zou jij mijn vragen beantwoorden of zou je alsnog vluchten – ver weg van mij?

Volg je me al?
Twitter || Facebook || Instagram

Tien dingen… (#1)

… die je nog niet over me wist. Ik wil mijn blog graag wat persoolijker maken en daarom heb ik besloten jullie tien dingen te vertellen die jullie waarschijnlijk nog niet allemaal van mij wisten. Het is best lastig, maar…. Let’s do it.

 Als het om eten gaat, mag je me ’s nachts wakker maken voor twee dingen: krentenbollen met pindakaas of voor een kom rijst met groentensoep. Ik at het allebei altijd bij mijn opa en oma. Rijst met soep blijft toch wel mijn ultieme favoriet. Zo lekker en zo simpel: gewoon rijst in een kom, groentensoep erover en smullen maar. Héérlijk.

 Ik ben een boekenwurm. Als ik eenmaal begonnen ben, lees ik het boek in één adem uit. Zo las ik op mijn laatste vakantie acht boeken.

 Ik kan niet tegen alcohol. Ik drink bijna nooit, eigenlijk alleen als ik uit eten ga of heel af en toe tijdens het uitgaan. Ik houd het dan bij zo’n drie wijntjes. Liever minder, want ik kan er zo slecht tegen dat ik na één wijntje al heel gezellig (lees: irritant) word. Daarnaast vind ik aangeschoten/dronken zijn gewoon niet echt charmant en ik krijg er de volgende dag altijd flink wat hoofdpijn van. Als ik drink, drink ik het liefst een zoet wit wijntje (:

Vroeger wilde ik vuilnisman(vrouw?) worden. Bij ons werd het vuilnis op vrijdag opgehaald, dus ik zag ze maar één keer per week. Ik vond het wel een makkelijke baan: één dag per week werken en de rest van de week weekend.

 Ik heb het niet zo op kou, maar ik houd van wintersporten. Ik ski al sinds mijn zesde en ik kan ook wel redelijk snowboarden. Ik ben een paar jaar niet geweest, maar ik hoop volgend jaar weer te kunnen gaan. Dit jaar gaat me waarschijnlijk niet lukken in verband met mijn stage. Vroeger gingen we altijd in hetzelfde gebied skiën: we kennen het gebied dus op ons duimpje. Ik vind skiën echt heerlijk: lekker naar beneden racen, alle bospaadjes in en overal overheen springen. Looooove it!

Ik ben lui. Ik kan als het moet (ook als het niet moet) heel de dag in mijn bed blijven liggen en televisie kijken. Ik ben ook een enorme fan van uitslapen. Ook neem ik, als het kan, liever de lift dan de trap en ga ik vaak met de bus naar het station – en dat terwijl ik met de fiets binnen tien minuten op het station ben.

Ik ga bijna nooit écht uit. Vroeger ging ik bijna iedere week dansen en drankjes doen tot in de late uurtjes, maar nu komt het er eigenlijk nooit meer van. Ik vind het trouwens ook veel leuker om gewoon in de avond een drankje te doen, uit eten te gaan of om lekker op de bank een filmpje te kijken. Zijn dit de tekenen van naderende ouderdom?!

 Ik ben ongeveer een half jaar geleden tot geloof gekomen. Lang verhaal om uit te leggen hoe dat allemaal ging, maar goed. Ik ging toen ik nog in mijn vorige woonplaats woonde bijna iedere week naar de kerk. Nu ik in Leiden woon, is het iets lastiger (lees: geen geld), maar ik ga toch proberen weer te gaan. Ik mis het namelijk wel!

Ik vind het helemaal niets om alleen thuis te zijn. Ik hoor dan overal geluiden en bedenk allerlei rampscenario’s die er zouden kunnen gebeuren. Het appartement lijkt dan opeens ook drie keer zo groot en ontzettend donker. Het ligt er waarschijnlijk ook aan dat ik hier pas een paar weken woon en dus nog moet wennen… Maar toch geeft het me een beter gevoel als mijn huisgenootje er ook is.

Als ik op vakantie ben, slaap ik niet uit. Ik kan er zelf nooit zo goed tegen als mensen om zeven uur hun handdoekje neerleggen en dan hun bed weer induiken om vervolgens pas om twaalf uur eindelijk eens op dat bedje te gaan liggen. Ik vind dat zó ascoiaal en daarom sta ik voor negen uur ´s morgens omgekleed en wel naast mijn bed, klaar om naar beneden te sprinten, een glas drinken te  scoren (love all-inclusive) en een strandbedje te bemachtigen. Uiteraard slaap ik op het strand gewoon verder, haha.

Zijn er nog meer dingen die jij van mij wil weten? Laat het even achter in een reactie of meld het even op Facebook.

X Iris

Stageavonturen #1

Sinds september loop ik stage op een residentiële behandelgroep waar op dit moment negen jongens en meiden wonen in de leeftijd van dertien tot zestien jaar. Ik klets veel met ze – nu natuurlijk nog over alledaagse dingen; straks wordt dat allemaal wat anders – en leer ze steeds wat beter kennen. Het zijn pubers pur sang: niets is leuk en de antwoorden die ik het meest hoor zijn: “Daar heb ik geen zin in”, “Waarom wil je dat weten? Je bent toch maar stagiaire?” en “Boeiend.” Moeilijk te motiveren? In sommige gevallen wel. Uitdagend? Des te meer.

Iedere dinsdagavond gaan we met een deel van de groep en de hele buurgroep naar taekwondo. Ik probeer zo vaak mogelijk mee te gaan en ik vind taekwondo hartstikke gaaf, maar probeer dat maar eens aan de man te brengen bij een handvol pubers. Iedere dinsdag is het dan ook strijd. Zo heeft de hele groep al eens spontaan hoofdpijn en andere klachten gekregen, hebben er spontaan mensen last van hun lichaam of is iedereen moe. Er gaat een hoop gepuf, gesteun en geklaag aan vooraf, maar uiteindelijk gaan we om zeven uur allemaal toch richting de sportzaal.
Daar eenmaal aangekomen, begint de klaagzang opnieuw: ze hebben er echt geen zin in, gaan écht niet mee inlopen en kunnen al helemáál niet opdrukken. Na een kwartier liggen we in voorligsteun op de grond: opdrukken maar. Naast mij hoor ik: “U heeft het ook zwaar he. Ik zie het aan uw hoofd.” Ik kan niet anders dan het bevestigen, wat een killertraining is dit. Omdat ik me niet wil laten kennen, probeer ik de jongen te motiveren: “Ja, het is zwaar he! Maar ik vind dat je het echt hartstikke goed doet. Straks vormen wij samen een duo, goed? Mag je me laten zien hoe goed je de schop-techniek al beheerst.” Bij het idee dat hij me straks legaal een schop mag verkopen, lichten zijn ogen op. “Is goed! Dat doe ik”, zegt hij en hij gaat door met zijn oefeningen.
Anderhalf uur later fietsen we terug naar de groep. Ik ben een aantal keer goed geraakt – die stootkussens zijn dus helemaal niet zacht – en heb zelf ook maar wat schoppen uitgedeeld. Helaas veroorzaken mijn schoppen meer blauwe plekken bij mezelf dan bij de ander.
Als ik woensdag op de groep kom, wordt er hier en daar geklaagd over spierpijn. Donderdag lijkt iedereen het weer te zijn vergeten, totdat een van de jongeren gecorrigeerd wordt. Hij springt op van de bank, neemt lachend de gevechtshouding aan en zegt: “Durf je wel tegen mij? Ik zit wel op taekwondo, jonge!”

Waarom ik gek ben op kaartjes

Vandaag de dag gaat alles via het internet. Vroeger kreeg je nog een hoop kaartjes, maar de felicitaties, kerst- en nieuwjaarswensen en zelfs gewoon-zomaar-even-berichtjes krijg je nu binnen via Facebook en What’sapp. Jammer eigenlijk, want kaartjes zijn zoooo leuk!

Men zegt wel eens dat een foto meer kan zeggen dan duizend woorden, maar een kaartje kan dat ook. Zomaar af en toe iemand een kaartje sturen om te laten weten dat je aan die persoon denkt: hoe leuk is dat? Of wat dacht je van, net als vroeger, een stapel kaarten op de dag van je verjaardag of rondom de kerst iedere dag één of meer kerstkaarten?
Ik zal het maar eerlijk toegeven: ik ben gek op kaartjes. Neem nou mijn verjaardag. Op de dag zelf krijg ik heel veel berichtjes op Facebook, maar mijn dag wordt pas echt goed als ik mijn brievenbus open en een stapel kaarten zie liggen. Een kaartje maakt mijn dag gewoon net even iets specialer.
What’sapp is natuurlijk sneller, makkelijker en ja, goedkoper, maar ik denk dat iedereen stiekem gek is op het krijgen van een kaartje. Daarom probeer ik de mensen om mij heen bij belangrijke gebeurtenissen een kaartje sturen. Het is gewoon zo makkelijk om iemands dag net even wat leuker te maken met een kaartje. Gewoon, omdat ik aan ze denk.